Μην ασχολείστε άλλο με τους emo, ζηλεύει ο Αλέξης...

Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ ότι πολλοί αγαπητοί bloggers, αφουγκραζόμενοι το έντονο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, ασχολούνται με τη νέα μόδα των emo, ξοδεύοντας πολύτιμο μπλογκοχώρο για να περιγράψουν με κάθε λεπτομέρεια τα ιδιαίτερά τους γνωρίσματα και προσπαθώντας να βρουν τα αίτια αυτής της περίεργης πραγματικά κοινωνικής συμπεριφοράς πολλών εφήβων. Εγώ λοιπόν, επειδή δε θέλω να πάω τους λιγοστούς μου αναγνώστες μακριά από το σύγχρονο lifestyle και τα θέματα που μονοπωλούν τα μεσημεριανά ΚΟΥΣ-ΚΟΥΣ, θα ήθελα να ασχοληθώ με την άλλη μεγάλη μόδα του γέρου χρόνου που μας αφήνει σε λίγο, αυτή του Αλέξη και του ΣΥΡΙΖΑ του 5%.

Για τον Αλέξη δε θέλω να είμαι άδικος, καθώς όσες φορές τον έχω παρακολουθήσει στην τηλεόραση δεν έτυχε να διαφωνήσω ιδιαίτερα μαζί του, μιας και αποφεύγει συνήθως να μιλάει πολιτικά… Η μοναδική του πολιτική παρέμβαση που μου έκανε εντύπωση ακούστηκε σε αμφιθέατρο της σχολής μου πριν τις περσινές φοιτητικές εκλογές σε εκδήλωση του ΔΙΚΤΥΟΥ (η φοιτητική παράταξη του Συνασπισμού). Είπε που λέτε χαμογελαστός, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την ΕΕ, ο ομολογουμένως λιγότερο λαμπερός και πιο γήινος σε σχέση με την TV Αλέξης: “Δεν έχω καταλήξει σε κάποια συγκεκριμένη θέση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ψάχνω ακόμα… όπως και ο Συνασπισμός…”. Πραγματικά απίστευτη δήλωση για έναν υποψήφιο αρχηγό οποιουδήποτε κόμματος, που κατάφερε να με στρέψει στη στήριξη (πνευματική και ψυχική ασφαλώς) του άλλοτε Υπουργού Δικαιοσύνης της τιμημένης Κυβέρνησης Τζανετάκη, Φώτη Κουβέλη.

Βέβαια, ο κάθε αρχηγός πρέπει να ταιριάζει στα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του δικού του κόμματος και όχι αυτού που στηρίζω εγώ. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να κάνω και μια μικρή αναφορά στην άλλη μεγάλη μόδα του 2007, στο κόμμα του ιδιαίτερα χαρισματικού κ. Αλαβάνου, ο οποίος χαρακτηρίστηκε ιδιαίτερα πετυχημένος, επειδή πολύ απλά αρνούνταν να πάρει συγκεκριμένες θέσεις που θα μπορούσαν να θίξουν έστω και μια από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ (θυμάστε φαντάζομαι την απίστευτη καμία θέση-ας είναι καλά το ΔΗΚΚΙ-που διατύπωσε στο debate για το “Μακεδονικό”) και περιορίστηκε αποκλειστικά στον άκρατο λαϊκισμό μέσα στη Βουλή και στα τηλεοπτικά παράθυρα.

Μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν συνυπάρχουν, πέρα από το γνωστό σε όλους λόγω Αλέξη Αριστερό Ρεύμα, η Ανανεωτική Πτέρυγα του Συνασπισμού, που ταυτίζεται σχεδόν πλήρως πολιτικά με την εκσυγχρονιστική τάση του ΠΑΣΟΚ, η θεωρητικά πιο σταλινική από το ΚΚΕ ΚΟΕ, οι πάλι θεωρητικά τροτσκιστές της ΔΕΑ, διάφοροι αυτοαποκαλούμενοι οικολόγοι, κάποιοι διαγραφέντες και αποχωρήσαντες για διάφορους λόγους και σε διάφορους χρόνους από το ΚΚΕ και πρόσφατα, το πατριωτικό-σοσιαλιστικό ΔΗΚΚΙ, το οποίο δεν έχει απολέσει ακόμα τον αταξικό πατριωτικό του λόγο, του οποίου πολλά στελέχη στράφηκαν πρόσφατα στα συγγενή πολιτικά κόμματα του Καρατζαφέρη και του Παπαθεμελή και το οποίο ΔΗΚΚΙ ήταν μέχρι και τις εκλογές τουλάχιστον πλήρως ενταγμένο συνδικαλιστικά στο ΠΑΜΕ, με το οποίο διαφωνούσαν απόλυτα οι προηγούμενες ρίζες του ΣΥΡΙΖΑ.

Και όλα αυτά μας κάνουν ένα σχηματισμό που δεν εκφράζει κοινωνικά τίποτα, που στην “πολυταξική” Β’ Αθήνας πήρε το μεγαλύτερό του ποσοστό στη Νέα Πεντέλη και το χαμηλότερο στην Αγία Βαρβάρα, που στα συνδικάτα συνεργάζεται τη μια με την ΠΑΣΚΕ και την άλλη με τη ΔΑΚΕ για να παίρνει το Προεδρείο στα ΔΣ, που ξέρει πάρα πολύ καλά να ξεχνάει το ριζοσπαστικό του λόγο όταν κάνει κουμάντο στα συντεχνιακά επιμελητήρια, που ειδικεύεται στο να καπηλεύεται τους φοιτητικούς αγώνες τη στιγμή που η Νεολαία του δεν έχει κερδίσει τα τελευταία χρόνια ούτε μια Γενική Συνέλευση Φοιτητών πανελλαδικά και που έχει ως κόμμα και τα στελέχη του την πλήρη ασυλία και υπερπροβολή όλων των ΜΜΕ και κυρίως των φιλοκυβερνητικών!

Και για να μη δημιουργώ την εντύπωση ότι είμαι άδικος, την καλύτερη απάντηση στο ερώτημα τι ακριβώς είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και το τι πραγματικά εκπροσωπεί, τη δίνει ο ίδιος ο ιστορικός ηγέτης της Ανανεωτικής Αριστεράς και του ΚΚΕ εσωτερικού, ο Λεωνίδας Κύρκος:
“Εγώ είμαι αντίθετος με τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι ψάχνω εκεί μέσα να δω κάποιους που να εκπροσωπούν πράγματι κάτι. Και βρίσκω μικροομαδούλες, οι οποίες εκπροσωπούν την παρέα μου, την παρέα σου και πιο πέρα δεν έχουν κοινωνική αναφορά.”
περιοδικό Μεταρρύθμιση, τεύχος 13

“Δημόσια Δωρεάν Παιδεία”: Η κατάρα κάθε μεταρρυθμιστικής προσπάθειας

Πολλούς μήνες τώρα ήθελα να γράψω ένα κείμενο σχετικό με το σύνθημα που ηχεί πιο συχνά και πιο δυνατά από οποιοδήποτε άλλο μέσα στα αμφιθέατρα, το σύνθημα που αναγράφεται στα πανό όλων των χρωμάτων ως η πρόταση για το αύριο του ελληνικού πανεπιστημίου, το σύνθημα πίσω από το οποίο ταμπουρώνονται όλοι οι βολεμένοι καθηγητάδες όταν πάει κάποιος να θίξει τα “κεκτημένα” τους. Η αφορμή για το παρόν κείμενο μου δόθηκε προχτές, όταν ένας αγαπημένος σύντροφος, τον οποίο πολιτικά έχω πολύ ψηλά, είπε το απογοητευτικό: “Το ΠΑΣΟΚ στο Συνέδριό του θα αποφασίσει αν είναι υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 ή της δημόσιας και δωρεάν παιδείας ”…

Αρχίζω με την αποσαφήνιση κάποιων εννοιών:

Δημόσιο αποτελεί το αγαθό στο οποίο όλοι οι πολίτες έχουν πρόσβαση και μπορούν να το αποκτούν ελεύθερα.

Ένας από τους τρόπους προκειμένου ένα αγαθό να θεωρηθεί δημόσιο είναι να διανέμεται Δωρεάν. Δηλαδή, στην ουσία όλοι οι πολίτες, ανάλογα με το εισόδημά τους, βάζουν σε έναν κουμπαρά κάποιο χρηματικό ποσό, το οποίο μετά με τη μορφή ενός αγαθού (προϊόντος ή υπηρεσίας) μοιράζεται σε όλους δωρεάν.

Δηλαδή το “Δωρεάν” είναι το μέσο προκειμένου ένα αγαθό (στην περίπτωσή μας η παρεχόμενη εκπαίδευση) να αποτελεί κτήμα όλου του λαού, να είναι δηλαδή Δημόσιο και όχι μόνο των εχόντων τα χρήματα ή το χρόνο ή τον τρόπο να το αποκτούν-και εις βάρος βέβαια των μη εχόντων.

Το επόμενο βήμα είναι να συμφωνήσουμε ότι ένα αγαθό μπορεί να είναι Δημόσιο, αλλά όχι Δωρεάν (π.χ. προϊόντα και υπηρεσίες σε πολύ χαμηλές τιμές), όπως και Δωρεάν, αλλά όχι Δημόσιο (π.χ. δωρεάν αγαθά σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων).

Ένα κόμμα αριστερό, πόσο μάλλον το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ, οφείλει να έχει στον πυρήνα της πολιτικής του πλατφόρμας και της προγραμματικής του ατζέντας το Δημόσιο Σχολείο και Πανεπιστήμιο, δηλαδή ένα εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο όλα τα παιδιά και οι φοιτητές θα μπορούν να αποκτούν ελεύθερα και χωρίς αποκλεισμούς τις απαραίτητες γνώσεις, δεξιότητες και θα αναπτύσσουν την κριτική τους ικανότητα, εφόδια σημαντικά για την επόμενη βαθμίδα της εκπαίδευσης, τη δια βίου ικανότητά τους να παρακολουθούν τις εξελίξεις στην επιστήμη τους, αλλά και το μέλλον τους στη ζωή.

Κι όμως, η παρεχόμενη τριτοβάθμια εκπαίδευση στις μέρες μας δεν μπορεί να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση δημόσια. Κι αυτό γιατί για να μπεις στο Πανεπιστήμιο πρέπει να επιβιώσεις από ένα άκρως ανταγωνιστικό και εξοντωτικό σύστημα (αυτό των πανελλαδικών εξετάσεων) στο οποίο μπορούν να ανταπεξέλθουν μόνο οι έχοντες (τα χρήματα και το χρόνο να κάνουν ιδιαίτερα και φροντιστήρια). Αυτό φαίνεται και από την οικονομική και κοινωνική διαστρωμάτωση των φοιτητών στα Πανεπιστημιακά και Τεχνολογικά Τμήματα της χώρας, καθώς στα περισσότερα από αυτά (και με αύξουσα τάση όσο δυσκολεύουν οι βάσεις τους) σχεδόν αγνοούνται φοιτητές χαμηλών οικονομικών τάξεων, όπως παιδιά εργατών, αγροτών και μεταναστών.

Και τώρα φτάνουμε στο μεγάλο οξύμωρο του συνθήματος “Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία” και των αγώνων που γίνονται για τη διατήρησή της:

Εντάξει, η τριτοβάθμια εκπαίδευση (όπως και οι άλλες βαθμίδες) δεν είναι δωρεάν, καθώς αναγκάζονται μαθητές και φοιτητές να αγοράζουν αναλώσιμα, να πληρώνουν τη μετακίνησή τους προς τα σχολεία, να πηγαίνουν φροντιστήρια κ.ο.κ.

Αλλά αντί να ψάχνουν οι αριστερές παρατάξεις, πολιτικές νεολαίες και κόμματα το πώς το Εκπαιδευτικό Σύστημα (κυρίως το Πανεπιστήμιο) θα γίνει Δημόσιο, το πώς θα αρθούν οι κοινωνικοί αποκλεισμοί σε όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης, το πώς θα ανοίξουν οι πόρτες των πανεπιστημίων στα παιδιά της εργατιάς, της αγροτιάς και των μεταναστών (που βάζουν καθημερινά χρήματα στον κουμπαρά από τον οποίο τρώνε μόνο όσοι μπορούν να πάνε φροντιστήρια), ετοιμάζουν (εκ του ασφαλούς συνήθως) αγώνες επειδή η τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν είναι απολύτως δωρεάν! Δηλαδή αγνοούν επιδεικτικότατα το μεγαλύτερο πρόβλημα της Εκπαίδευσης, που είναι το πώς αυτή θα γίνει Δημόσια και στήνουν επιτροπές, παραεπιτροπές, κινήσεις, απεργίες (από αυτές που πληρώνεσαι…) και καταλήψεις προκειμένου οι λίγοι που είναι μέσα στα Πανεπιστήμια να φάνε περισσότερο το ψωμί του κοσμάκη που είναι απ’ έξω!

Και μετά μάλιστα κατεβάζουν και προτάσεις (τύπου “Να κλείσουν όλα τα ΚΕΣ-Κανένα επαγγελματικό δικαίωμα στους απόφοιτούς τους”) για να οδηγηθούν στον κοινωνικό αποκλεισμό τα παιδιά που δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν φροντιστήρια και να περάσουν σε ένα από τα δωρεάν πανεπιστήμια!

Ε λοιπόν, μέχρι το Πανεπιστήμιο να γίνει πραγματικά Δημόσιο, το σύνθημα για αποκλειστικά “δωρεάν παιδεία” είναι κοινωνικά άδικο καθώς αυτό δεν αφορά όλο το λαό (που πληρώνει και δεν παίρνει), αλλά μόνο τις ανώτερες οικονομικές τάξεις!

Μια απορία και μια πρόταση...

Ποτέ δεν κατάλαβα από πού κι ως πού το κάθε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ μπορεί να βγαίνει στα κανάλια, να λέει τα δικά του, να αυτοπροβάλλεται με τον τρόπο του και αν το θελήσει μόνο, να στηρίζει τις θέσεις του Κόμματος και το όραμα του Προέδρου.

Προφανώς και κανένα στέλεχος δεν καλείται από κάποιο κανάλι για να μιλήσει για την προσωπική του ζωή, αλλά εμφανίζεται στα τηλεοπτικά παράθυρα και αντιπαρατίθεται με γαλάζια στελέχη εκπροσωπώντας το ΠΑΣΟΚ. Ε λοιπόν, ουδέποτε κατάλαβα γιατί ο κάθε μιντιοκράτης και ο κάθε δημοσιογραφικός παράγοντας πρέπει να καθορίζει περισσότερο από τα όργανα και τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ποιος θα εκπροσωπεί το Κόμμα στα κανάλια, ποιος θα στηρίζει την πολιτική του Κόμματος σε αυτά και ποιος θα ορίζει το επίπεδο της αντιπαράθεσης με τη δεξιά.

Γιατί π.χ. για την αγροτική πολιτική και κάποιο αντίστοιχο θέμα της επικαιρότητας να εμφανίζεται ο κ. Λοβέρδος ή ο κ. Χρυσοχοΐδης στα τηλεοπτικά πάνελ και όχι ο αρμόδιος βουλευτής της κοινοβουλευτικής ομάδας ή ο αντίστοιχος Τομεάρχης του Κόμματος;

Είναι μήπως ποιο ικανός να μας μιλήσει για τις θέσεις του κόμματος στο αντίστοιχο θέμα; Δε νομίζω…

Γι’ αυτό λοιπόν και προκειμένου να μπει μια τάξη στο ποιος θα είναι ο εκπρόσωπος του Κόμματος σε κεντρικό επίπεδο καλό θα ήταν το ΠΑΣΟΚ (αν θέλει να λέγεται πραγματικά Κόμμα και όχι ένα συνονθύλευμα φλύαρων και φιλόδοξων παραγόντων που παίζουν την πάρτη τους με τη στήριξη κάποιων επιχειρηματιών) ΝΑ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΤΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ. Προφανώς και πρέπει να μπουν και κάποιοι όροι. Δηλαδή ποιος είναι υπεύθυνος να μιλήσει για τι και πόσες φορές μπορεί να εμφανιστεί κάποιο στέλεχος σε κάποιο κανάλι. Γιατί δηλαδή πρέπει να βάζει αυτούς του όρους ο νομοθέτης (π.χ. με τον εκλογικό νόμο για τις εμφανίσεις των υποψηφίων βουλευτών στα κανάλια) και να μην μπορεί το ΠΑΣΟΚ; Φοβάται μήπως να στενοχωρήσει κάποιους; Ε λοιπόν, εγώ ψήφισα το Γιώργο και τις δυο φορές για Πρόεδρο για να τους στενοχωρήσει, για να βάλει μια τάξη και να τα αλλάξει όλα και όχι να συμβιβαστεί και να χρησιμοποιεί την μιντιοκρατία για να συσπειρώνει τους οπαδούς του…

Η επόμενη μέρα...

Πάει καιρός από τότε που έγραψα τελευταία φορά στο blog…

Τόσο η απογοήτευση από την πρόσφατη κουλούρα της εξεταστικής και η αφιέρωση του χρόνου μου (έτσι τουλάχιστον έπρεπε να δείξω στον εαυτό και τους γονείς μου) στο διάβασμα, όσο και οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, που έτρωγαν όλο τον ελεύθερό μου χρόνο στην ανάλυση της πράσινης ανθρωπογεωγραφίας και σε περίσσεια συλλογή γύρω από τις εξελίξεις στο κόμμα (αλλά και τη Νεολαία…), δε με άφησαν να προχωρήσω στην ανανέωση του δικού μου blog, παρά μόνο στην εντατική καθημερινή ανάγνωση κάποιων άλλων συντροφικών.

Δυο μέρες μετά τη συγκλονιστική ανταπόκριση του κόσμου στο κάλεσμα του Γιώργου Παπανδρέου για την ανανέωση της θητείας του και την οριστική ρήξη με ό, τι μας πήγε πίσω τα τελευταία χρόνια, αρχίζω να νιώθω ότι για κάποιο λόγο το μέλλον του Κινήματος την επόμενη μέρα είναι αμφίβολο. Κι αυτό γιατί το κλίμα πολώθηκε επικίνδυνα και ανεξέλεγκτα σε προσωπικό επίπεδο αντιπαράθεσης από κάποιους και πολύ φοβάμαι ότι το Κίνημα δύσκολα θα ξεπεράσει αυτή την κρίση στην οποία μπήκε το τελευταίο δίμηνο. Τι εννοώ ακριβώς:

Είναι απαράδεκτο οι υποστηρικτές του κ. Βενιζέλου και ο ίδιος εδώ και αρκετούς μήνες, στα τηλεπαράθυρα, στις πανελλαδικές τους συνάξεις, με την κορύφωση της στημένης πόλωσης στη Συνδιάσκεψη, να συσπειρώνουν κόσμο και να στηρίζουν τη δική τους υποψηφιότητα στη φημολογία, που συνιστά βαρύτατη προσωπική κατηγορία, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ανίκανος, “παιδί καλό που όμως δεν κάνει για ηγέτης και Πρωθυπουργός” και να του χρεώνουν την ταμπέλα του looser. Ο Μίμης Ανδρουλάκης χαρακτήρισε αυτή την τακτική πολύ πετυχημένα ως αυτοευνουχισμός του ΠΑΣΟΚ. Εγώ θα ήμουν λίγο πιο σκληρός και θα χαρακτήριζα τους υποκινητές αυτής της τακτικής ως ερασιτέχνες επίδοξους κομματάρχες χωρίς καμία παραταξιακή συνείδηση και ότι προκειμένου να κερδίσει ο κ. Βενιζέλος την Προεδρία χρησιμοποίησαν την επικοινωνιακή τακτική της ΝΔ (στημένη εντέχνως από τους επαγγελματίες Ρουσόπουλο και Λούλη) ότι ο Γιώργος είναι ανίκανος και ότι δεν κάνει. Κι αυτό γιατί ο Έλληνας ψηφοφόρος δεν έχει ιδιαίτερο πρόβλημα να στηρίξει και να έχει πάνω απ’ το κεφάλι του κάποιον για τον οποίο έχει υπόνοιες για την πολιτική του ηθική, αλλά σίγουρα μαυρίζει στην κάλπη όποιον θεωρεί (και ξέρουμε πολύ καλά πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη) βλάκα και ανίκανο. Εκεί λοιπόν στηρίχτηκε – και είναι απολύτως λογικό – ο κ. Ρουσόπουλος και ο προπαγανδίστικός του μηχανισμός προκειμένου να ηττηθεί το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές, αλλά ουδέποτε περίμενα αυτή η φρασεολογία και τακτική να χρησιμοποιηθεί από τα πρωτοπαλίκαρα του κ. Βενιζέλου, αλλά και τον ίδιο, σε αυτή την ενδοπασοκική διαδικασία.

Ειλικρινά, τώρα που επανεκλέχτηκε ο Γιώργος Παπανδρέου Πρόεδρος του Κόμματος, τι μπορεί να απαντήσει η κ. Συλβάνα, ο κ. Πάρης, ο κ. Λοβέρδος και χιλιάδες άλλα στελέχη που έβαλαν στα χείλη τους αυτά τα κατάπτυστα επιχειρήματα στους γαλάζιους πολιτικούς τους αντιπάλους όταν χρησιμοποιήσουν εκείνοι το επιχείρημα του ανίκανου παιδιού σε ένα τηλεοπτικό παράθυρο ή σε κάποιο επαρχιακό καφενείο;

Πώς αλήθεια μπορεί να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση μέσα στο κόμμα και στην κοινωνία;

Και τι πραγματικά μπορεί και πρέπει να κάνει ο Πρόεδρος για αυτό;

Αυτό δυστυχώς ακόμα δεν μπορώ να το απαντήσω…

Κώστας Καραμανλής

Τον γνωρίσαμε να κλωτσάει με περίσσιο ταλέντο και χάρη την μπάλα στα γήπεδα, τον παρακολουθήσαμε στην TV να χαζεύει στο πλάι του ερωτευμένος την ιατρό Νατάσα, αυτό το λαϊκό κορίτσι που με ζήλο και σκληρό διάβασμα πέρασε από τα κουκλοθέατρα στα νοσοκομεία. Αργότερα αποστόμωσε όσους υπαινίσσονταν ότι δεν είχε δουλέψει ποτέ στη ζωή του, όταν εθεάθη να κουβαλάει, με τεχνική οικοδόμου, σαν δυο τσουβάλια με άμμο, τα δίδυμα όλων των Ελλήνων και αργότερα μας συγκίνησε όταν τον χαζέψαμε να παίζει μαζί τους, με τη συνοδεία βέβαια της σεμνής του γυναίκας, σε μια απόμακρη παιδική χαρά.

Τα παιδιά μας πλέον κοιμούνται ήσυχα με τόσους ευγενικούς μπάτσους, χρήσιμους αγρονόμους και αντιτρομοκρατική ασφάλεια γύρω τους. Κάποια άλλα ονειρεύονται τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες αυτόν τον γλυκό χοντρούλη για Άγιο Βασίλη να τους φέρνει χριστουγεννιάτικα δώρα, όπως έφερε τις υποσχόμενες προεκλογικά αυξήσεις στους γονείς τους, είτε είναι αυτοί αγρότες, είτε μισθωτοί και συνταξιούχοι (κι ας βγάζουν κάποιοι αχρείοι με λογιστικές αλχημείες μείωση του πραγματικού τους εισοδήματος). Οι μητέρες πια χαμογελάνε, όχι μόνο επειδή υπάρχουν λιγότεροι “νταβατζήδες” γύρω μας, αλλά κυρίως επειδή τους επιτρέπει επιτέλους ο νόμος να δουλεύουν περισσότερο και φθηνότερα, βοηθώντας έτσι τους λιμοκτονούντες εργοδότες τους και την ανάπτυξη του τόπου. Όλοι εμείς νιώθουμε αυτό το λαϊκό παιδί, τον πιο πετυχημένο εκφραστή του μεσαίου χώρου και όχι των επικίνδυνων άκρων, τον κ. πρωθυπουργό, τόσο μα τόσο κοντά μας, όταν ξέρουμε πως τρώει, σαν εμάς, την μπριζόλα με το χέρι και βλέπει ταινίες DVD και στρουμφάκια αγκαλιά με τη Νατάσα και τα παιδάκια του. Αυτό το απλό λαϊκό αγόρι λατρεύουμε που κλείνει με μαγκιά το μάτι στους νεολαίους του κόμματός του στις προεκλογικές συγκεντρώσεις και που πετυχαίνουμε πού και πού σε καμιά νυχτερινή μας έξοδο πίσω από καμιά μπάρα να κερνάει, κάνοντας πλάκα, σφηνάκια τους φίλους του με barwoman την δρ Νατάσα.

Η κυβέρνηση δουλεύει πλέον σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, έστω κι αν κάποιοι κουφοί Σαρακατσάνοι εντός αυτής δεν το ακούνε και διαμαρτύρονται για ευφυέστατες επιλογές του καλού κυρίου πρωθυπουργού, όπως η απογραφή και ο βασικός μέτοχος. Έστω κι αν κάποιοι πρώην - ευτυχώς - Υπουργοί τόλμησαν να ανησυχήσουν - και παραλίγο να ξυπνήσουν - το μέσο τηλεθεατή, που κουρνιάζει με σιγουριά στην πολυθρόνα του, νιώθοντας πως αυτοί που ψήφισε, μετατίθοντας έτσι τις ευθύνες του, τον προστατεύουν αρνούμενοι να συγκρουστούν με οτιδήποτε.

Και το κυριότερο...όλα γίνονται πολιτισμένα: οι προσλήψεις με συνεντεύξεις, οι κρίσεις για τις διευθυντικές θέσεις, οι διαγωνισμοί. Εξάλλου, όπως δήλωσε και ο ίδιος, ο απόλυτα πετυχημένος και με τεράστιο έργο πίσω του πρώην υπουργός Πολιτισμού και αξιότιμος κ. Πρωθυπουργός “Ο πολιτισμός είναι η πρώτη επιλογή μας και το προσωπικό όραμά μου ”.

Είναι να μην νιώθεις ευλογημένος που έχεις αυτόν τον έντιμο, αδιάφθορο, σύγχρονο, σεμνό κύριο και καλό οικογενειάρχη για πρωθυπουργό;

Είναι να μην προσεύχεσαι κάθε μέρα να μην ξαναπάρουν την εξουσία εκείνοι οι ακατονόμαστοι, αντίχριστοι δήθεν σοσιαλιστές με εκείνο το φλωροαμερικανάκι για Πρόεδρο;

Την περήφανή μας πατρίδα, τον δημοσιονομικό παράδεισο του κ. Αλογοσκούφη και όλων εμάς που είμαστε Number One στην Ευρώπη και σ’ όλο τον κόσμο, το σύγχρονο μεγαλείο της Ελλαδάρας μας πρέπει να διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο απέναντι στην αβεβαιότητα που μας προτείνουν κάποιοι περίεργοι τύποι…

Γιώργο προχώρα...

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην πιο κρίσιμη καμπή της ιστορίας του, σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι φυσιογνωμίας του χώρου μας, στο οποίο τα μέλη και οι φίλοι του Κινήματος πρέπει να κοντοσταθούν και με συνείδηση της ιστορίας, του ρόλου και της προοπτικής της μεγάλης προοδευτικής παράταξης να χαράξουν τη νέα της πορεία.

Προερχόμαστε βέβαια από μια βαριά εκλογική ήττα, παραδόξως μεγάλη αν αναλογιστούμε την ανικανότητα της ΝΔ να κυβερνήσει στοιχειωδώς και να προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος. Πολλοί λένε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έπεισε τα κοινωνικά στρώματα που παραδοσιακά το στήριζαν ότι μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους, ότι δεν έπεισε τον κόσμο της Αριστεράς ότι διαφέρει από τη νεοδεξιά κυβέρνηση και το δικό του κόσμο ότι είναι ικανό να κάνει ισχυρή αντιπολίτευση για να ξαναπάρει την εξουσία. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να επικοινωνήσει με την πλειοψηφία της κοινωνίας, να ανοιχτεί σε αυτήν και να της μεταγγίσει τον νέο του προγραμματικό πολιτικό λόγο.

Κι όμως, το ΠΑΣΟΚ έχει αλλάξει αρκετά τα τελευταία χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση, καθώς έχει προχωρήσει προς μια πιο ανοιχτή, συμμετοχική και δημοκρατική λειτουργία. Η εκλογή του Προέδρου από τους πολίτες, το διαδικτυακό forum democracy.pasok.gr, ο ευρύς προσυνεδριακός διάλογος σε κάθε πόλη, η ενίσχυση θεσμών όπως το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης, το ΙΣΤΑΜΕ και το Κάθε Μέρα Πολίτης και η χρησιμοποίηση των νέων τεχνολογιών και του internet για την ενημέρωση των μελών, των φίλων του αλλά και όλων των πολιτών αποτελούν τα πειστήρια της νέας φιλοσοφίας που διέπει το κόμμα για τη διαβούλευσή του με την κοινωνία. Και το ΠΑΣΟΚ θα άλλαζε πολύ περισσότερο αν όλοι εμείς, φίλοι, μέλη και θεσμικοί, συνειδητοποιούσαμε τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας και απεγκλωβιζόμασταν από το ξεπερασμένο κλειστού τύπου κόμμα. Και ίσως να το πετυχαίναμε, αν μεγάλα στελέχη του κόμματος, αντί να συνεχίζουν να στήνουν τα μαγαζάκια τους και να αυτοπροβάλλονται στα αγαπημένα τους κανάλια, στήριζαν όλους αυτούς τους νέους συμμετοχικούς θεσμούς και μιλούσαν στην κοινωνία για το νέο μας Κίνημα που ευαγγελίζεται και κάνει ήδη πράξη ο Πρόεδρός μας. Αντί αυτού ήταν οι κύριοι παίχτες σε ένα καλοστημένο σχέδιο αποδόμησης του προφίλ του, ο οποίος με την ανοχή τους, αν όχι την ενορχήστρωση κάποιων, γινόταν “Γιωργάκης” και “παιδί της μαμάς που δεν μπορεί”.

Αλλά και εμείς οι νέοι του Κινήματος οφείλουμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Τη στιγμή που ο Πρόεδρος μας παρότρυνε να ανοίξουμε το κόμμα στην κοινωνία, εμείς στήναμε και κλεινόμασταν σε μηχανισμούς κομματικών παραγόντων για την επόμενη μέρα. Τη στιγμή που μας μιλούσε για τη συμμετοχική δημοκρατία, εμείς η νέα γενιά ήμασταν οι τελευταίοι που συμμετείχαμε σε συμμετοχικούς θεσμούς και διαδικασίες, ενώ έπρεπε με τη νεωτερικότητα της σκέψης μας να ήμασταν οι πρώτοι. Τη στιγμή που μας ζητούσε να προχωρήσουμε στην ανανέωση του κόμματος και να του δώσουμε νέα πνοή με τον ενθουσιασμό και τη φρεσκάδα των νιάτων και των ιδεών μας, εμείς απαιτούσαμε καρέκλες σε μια παράλληλη πολιτική οργάνωση Νεολαίας-που στην τελική δεν εκφράζει κοινωνικά τίποτα-και αφήναμε τις οργανώσεις του κόμματος σε μια γενιά που ό,τι ήταν να δώσει έδωσε και που πλέον δεν μπορεί να εκφράσει την κοινωνία. Τη στιγμή που μας παρακαλούσε να πετάξουμε τις δήθεν αριστερές μας παρωπίδες και να μιλήσουμε επιτέλους στο χώρο δράσης μας για τις σύγχρονες ανάγκες των πανεπιστημίων μας, εμείς ανακινούσαμε στο Συνέδριο Επανίδρυσης της Νεολαίας το ζήτημα της αναθεώρησης του άρθρου 16, δημιουργώντας ζήτημα αμφισβήτησης της ηγεσίας του κόμματος, ίσως άθελά μας, ίσως με την παρότρυνση κάποιων που περίμεναν πώς και πώς τη σημερινή μέρα, αλλά και κάποιων άλλων που τώρα λένε πως είναι με τον Πρόεδρο, αλλά τον υπονόμευαν πολιτικά όλα αυτά τα χρόνια...

Για το μόνο που ίσως φταίει ο Πρόεδρος, πέρα από κάποια λάθη τακτικής που μεγεθύνθηκαν από κάποιους κύκλους, είναι το ότι δεν προχώρησε με πιο δραστικά μέτρα στην ανανέωση του Κινήματος και στην κάθαρσή του από αντιδραστικά στοιχεία, τα οποία εκβίαζαν και ρεζίλευαν το κόμμα, τόσο σε επίπεδο κορυφής, όσο και στη βάση, κάτι που πήρε ανεξέλεγκτες διαστάσεις στο χώρο της Νεολαίας. Αλλά πώς να το πράξει, όταν του χαρίστηκε το 2004 ένα κόμμα διαλυμένο σε μαγαζάκια και γραμμές, ένα κόμμα ηττημένο πολιτικά και ηθικά στην κοινωνία, αλλά όχι κατά το ίδιο, ένα κόμμα που ουδέποτε αναγνώρισε τα λάθη που το έφεραν στο αδιέξοδο του 2004, από το οποίο καλέστηκε ο Πρόεδρος να το βγάλει την τελευταία στιγμή; Ίσως αν κέρδιζε τότε πολιτικά την ηγεσία μέσα σε ένα Συνέδριο, καταδικάζοντας ταυτόχρονα πολιτικές, μηχανισμούς, νοοτροπίες και στελέχη των τελευταίων ετών, που δυστυχώς σήμερα επανήλθαν να ξαναπάρουν τα ηνία του κόμματος-σα να την περίμεναν 4 χρόνια-το Κίνημα να είχε καταφέρει να προχωρήσει στην περιβόητη στελεχιακή και πολιτική ανανέωσή του, να είχε καταφέρει ο Πρόεδρος να το αλλάξει ριζικά και να διεκδικούσαμε την εξουσία με άλλους όρους.

Το μόνο σίγουρο πάντως σήμερα είναι ότι πρέπει να συνεχιστεί αυτή η ανανέωση για να ξαναπείσει το ΠΑΣΟΚ ότι έχει πραγματικά αλλάξει, να ξαναεμπνεύσει με ένα νέο όραμα, ένα νέο πολιτικό διακύβευμα και να αποδείξει στην κοινωνία ότι μπορεί και πρέπει να ξανακυβερνήσει τη χώρα. Και γι’ αυτό, το Κίνημα πρέπει να διαθέτει πρόγραμμα προοδευτικό, σύγχρονο και ριζοσπαστικό και λόγο πολιτικό και ειλικρινή για να μπορεί να το εφαρμόσει και να συγκρουστεί χωρίς να χρωστάει σε κανέναν: σε επιχειρηματικά συμφέροντα, εκκλησιαστικούς κύκλους, καθηγητικά κατεστημένα…

Ευτυχώς, ο στόχος είναι κοντά, καθώς πλέον πολλοί, από όλες τις ιδεολογικές τάσεις έχουν κατανοήσει-και γι’ αυτό έχουν συστρατευτεί-ότι βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο πολιτικό σταυροδρόμι, κρίσιμο για την πορεία, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και του όλου πολιτικού συστήματος. Και το διακύβευμα είναι ίσως τις τελευταίες μέρες όλο και πιο ξεκάθαρο: αν το ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει ένα προοδευτικό αριστερό Κίνημα του δημοκρατικού σοσιαλισμού που θα συνεχίσει να συγκρούεται με τη δεξιά, τα κατεστημένα και οργανωμένα συμφέροντα για να αλλάξει την κοινωνία και αυτή τη χώρα, για να δει ο κόσμος μια καλύτερη μέρα ή θα μεταλλαχτεί σε ένα κόμμα συντηρητικό, που εκφράζει αποκλειστικά το μικροαστικό μεσαίο χώρο, ίσως καλύτερα και από τη ΝΔ και έχει μοναδικό σκοπό τη διατήρηση στην εξουσία για την εξουσία.

Και αυτή τη φορά, Πρόεδρε, μπορεί να είμαστε πιο λίγοι, καθώς κάποιοι χειροκροτητές είναι πλέον απέναντί σου, αλλά με πλήρη συναίσθηση της ιστορικότητας και της κρισιμότητας της στιγμής, σου ζητάμε συντροφικά, ειλικρινά και πιο δυνατά από ποτέ:

ΓΙΩΡΓΟ ΠΡΟΧΩΡΑ, ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ
ΓΙΑΤΙ ΕΙΣΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΜΑΣ
ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΙΔΙΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ